Sinds de WWZ staat de herplaatsingsplicht in het Burgerlijk Wetboek. Voordat een werkgever tot ontslag kan overgaan, moet hij onderzoeken of herplaatsing in een andere passende functie mogelijk is, eventueel met behulp van scholing. Vaak wordt er makkelijk gedacht over de herplaatsingsplicht, maar er zitten juridisch nog diverse haken en ogen aan.

Juridisch kader en praktijk
In haar publicatie gaat Melinda Oerlemans in op deze herplaatsingsplicht. Hierbij gaat zij in op de wettelijke verplichtingen en de praktische uitvoering daarvan. Daarbij besteedt zij onder meer aandacht aan:

• het gesprek over herplaatsing tussen werkgever en werknemer; 
• de herplaatsingsinspanningen als de werkgever deel uitmaakt van een groep;
• het moment waarop de herplaatsingsinspanningen moeten starten;
• de gevolgen voor een werknemer als een passende functie wordt geweigerd.  

Actieve rol van beide partijen
Uit de analyse blijkt dat van werkgevers een actieve, individuele en goed gedocumenteerde inspanning wordt verwacht om te onderzoeken of herplaatsing mogelijk is. Tegelijkertijd mag ook van een werknemer een actieve houding worden verlangd bij het aanvaarden of serieus overwegen van een passende functie.

De herplaatsingsverplichting is daarmee een verplichting voor zowel werkgever als werknemer, waarbij maatwerk en communicatie centraal staan.

Lees hier de volledige publicatie in ArbeidsRecht 2025/51 (Wolters Kluwer).